Buiten is het 13 graden, binnen zit

De weblog van Helmond

meer over deze weblog »
Op de weblog kun je over Helmond praten, huilen en lachen.
Alle berichten op onze voorpagina zijn actueel of gaan langer mee dan de waan van de dag. Vrijwel dagelijks plaatsen wij iets nieuws.
Onder elk bericht staan de reacties (inmiddels al 78.148 sinds de start van de weblog in mei 2005) van andere Helmonders. Alleen lezen wat anderen schreven kan, leuker is het natuurlijk als jij ook jouw on-topic (?) reactie geeft.

Niet iedereen houdt van ons. Mooi!

Havenplein Helmond in 2002

foto door Vico Hoozemans in 2002

2reacties

Voor het geval dat u het nog niet weet, deze maand bestaat Helmond Sport een halve eeuw. In de Cacaofabriek waren acht interessante gasten te bewonderen tijdens Tok Of The Town, waar dit heugelijke feit het thema was. Op deze bijzonder leuke avond dacht ik even dat ik Liesbeth in de zaal zag staan. Ik was Liesbeth in de loop der jaren uit het oog verloren en had haar al eerder gezocht op Facebook, maar zonder resultaat. Even had ik de hoop dat Liesbeth als speciale gast zou aanschuiven aan tafel. Ze was zowel binnen als buiten de club erg controversieel en ik denk dat de organisatie het daarom toch niet aangedurfd heeft .Tijdens het ietwat saaie betoog van Louis Coolen dwaalden mijn gedachten af naar de tijd dat Liesbeth dé bekendste Helmond Sport-supporter was. Vorige maand besteedde het tv programma Bureau Sport aandacht aan de eerste vrouwelijk supporter in Nederland met een stadionverbod. De programmamakers vergissen zich pijnlijk in deze reportage. Liesbeth had jaren geleden al de twijfelachtige eer om dit op haar cv te kunnen vermelden.

Op een of andere manier was het met Liesbeth erbij altijd gezelliger en had je veel bekijks. Het lukte haar bijna altijd om zonder kaartje het stadion in te komen. Als er vuurwerk naar binnen gesmokkeld moest worden werd ze daar ongevraagd voor misbruikt. Liesbeth dronk niet veel en hoefde dan ook nooit mee te lappen. Ze was er bijna iedere wedstrijd, maar soms voelde zich wat slapjes en bleef ze thuis. Liesbeth zong eigenlijk nooit mee, ze was sowieso een vrouw van weinig woorden. Eigenlijk was ze achteraf gezien best saai. Haar kapsel zat altijd hetzelfde, steevast dezelfde make-up. Het enige waar ze een beetje in varieerde was de keuze van haar shirt. Soms een Helmond Sport thuis-shirt soms een uit-shirt. Als ze in een dolle bui was droeg ze tijdens de befaamde ‘wilde busritten’ vrijwel niets. Een beetje goedkoop en ordinair was ze wel. Hoe dan ook, Liesbeth werd door de harde kern letterlijk en figuurlijk op handen gedragen. Maar ze kon het ook goed vinden met de toenmalige staf en spelersgroep. Misschien wel te goed; het gerucht ging dat menig huwelijk door Liesbeth onder druk kwam te staan. Ik meen dat Liesbeth bij het toenmalige café Monroe’s werkte. Sommige mensen vonden haar wel iets weg hebben van Marilyn Monroe. Hoe ze precies aan het stadionverbod kwam, weet ik niet meer. Stewards waren vaak niet blij met haar komst. Als Liesbeth de kans kreeg was ze één van de eersten die in de Hekken hing. Ook als er opstootjes waren, was Liesbeth er vaak bij betrokken.

Helaas ben ik Liesbeth donderdagavond in de Cacaofabriek uit het oog verloren en heb ik haar na afloop ook niet meer gezien. Bij 50 jaar Helmond Sport horen ook figuren zoals Liesbeth. Als ik het oefenprogramma zo zie, kunnen we wel een Liesbeth gebruiken om die saaie potjes wat op te vrolijken. Liesbeth, als je dit leest,“Bedankt, we hebben van je genoten”.

Buurman

2 reacties:

Liesbeth ja, wanne lol hebben we daar mee gehad, en zo hebben ze bij HS altijd wel ludieke acties gehad

Beantwoorden

Ik merk dat Liesbeth nog niet uit de harten van de Helmond Sport-supporters verdwenen is. Na het plaatsen van mijn column kreeg ik via mail, telefoon, Facebook en Twitter diverse, vooral leuke reacties.

Een oud-spelersvrouw vond mijn bericht over Liesbeth wat minder positief en mailde me de rekeningen van vijf jaar relatietherapie. Ze zocht Liesbeth al jaren en wilde haar alsnog aansprakelijk stellen voor het leed dat ze heeft aangericht. Met de veelzeggende woorden: “Als ik die trut sodeju in mijn hande krie, dan beurt ze ze” eindigde ze haar ietwat emotionele mail.
Begin juni lijkt Liesbeth nog opgedoken te zijn in Almelo. Dit schokkende artikel werd geplaatst in de Tubantia (de regionale krant voor Oost Nederland). Liesbeth zal toch geen Heracles supporter geworden zijn?
Ook werden me veel foto’s van Liesbeth in haar glorietijd toegestuurd. Een greep uit de foto’s (met dank aan Patrick en Wout):

Liesbeth aan het einde van een dolle avond bij het toenmalige café Monroe’s (waar nu de Japanner MO-JO zit):

Liesbeth werd door de harde kern letterlijk en figuurlijk op handen gedragen:

Liesbeth bij een uitwedstrijd tegen FC Eindhoven. Liesbeth ontspringt weer eens de dans bij het fouilleren:

Liesbeth wederom op handen gedragen, dit keer op vak N:

Zoals we Liesbeth kennen in haar hoogtijdagen. Ze kon het niet laten en klom weer eens in de Hekken:

Laten we vooral deze foto’s koesteren en hopen dat de berichten uit het oosten van het land meevallen. Want als je vrijwillig besluit om in Almelo te gaan wonen, dan gaat het wel heel slecht met je. Of zou Liesbeth ondergedoken zitten voor een spelersvrouw?

Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *