Buiten is het 16 graden, binnen zit al 15 jaar 😻

De weblog van Helmond

meer over deze weblog »
Op de weblog kun je over Helmond praten, huilen en lachen.
Alle berichten op onze voorpagina zijn actueel of gaan langer mee dan de waan van de dag. Vrijwel dagelijks plaatsen wij iets nieuws.
Onder elk bericht staan de reacties (inmiddels al 102.163 sinds de start van de weblog in mei 2005) van andere Helmonders. Alleen lezen wat anderen schreven kan, leuker is het natuurlijk als jij ook jouw on-topic (?) reactie geeft.
4reacties

Ik had haar 10 jaar niet gezien, Antoinette, destijds mijn maatje bij de fysiotherapie waar wij 3 keer in de week trainden om weer gezond van lijf te worden. Ondanks de pijn en de strijd om haar ledematen weer normaal te laten functioneren, stond haar Helmondse babbel nooit stil. De ene na de andere anekdote over haar ervaringen met het ziekenhuis, de artsen en andere hulpverleners kwamen met onvervalste humor uit haar altijd met lippenstift versierde mond. Antoinette met haar onberispelijke trainingspak en haar keurige kapsel bracht gezelligheid in de groep stakkers die elkaar met de week beter leerde kennen.

Bij toeval kwam ik haar weer tegen. Zij aan de wandel met haar echtgenoot, ik met mijn Ollie. “Hé Hanneke, ben jij dat?” en vervolgens ging het in rap tempo door met de constatering dat zij inmiddels grijs was geworden en dat het een verrassing was mij weer te zien. “Ja Antoinette, ik ben het. Hoe is het mogelijk dat ik je hier tref! Hoe gaat het met je?” En vervolgens, of er geen 10 jaren waren verstreken, pakten wij daar midden op straat de draad weer op! Wel op gepaste afstand natuurlijk want corona, daar waren wij toch wel voorzichtig mee.
Het ging goed, vertelde ze. Ze had leren leven met haar handicap. In huis deed ze wat ze kon en wat niet ging, deed haar man. De lieverd stond erbij en hoorde het geklets van ons geduldig aan. Dat was ook het enige wat hij kon doen, want kom maar eens tussen 2 vrouwen die elkaar lang niet hebben gezien…

De 2 kinderen van het echtpaar zijn inmiddels volwassen en hebben het huis verlaten. De laatste kortgeleden. Bij toeval hebben beiden een huis in straat van hun ouders gekocht. “Jongens, moet dat nou, zo kom ik nooit van jullie af” had ze gezegd. Dus met de kinderen ging het ook goed. Ze werkten in de zorg en kregen helaas de volle laag van covid-ellende over zich heen: “Ja, dat gaat door merg en been als je zoon je vertelt wat hij die dag als IC-verpleegkundige heeft meegemaakt. 8 aaneengesloten diensten van 12 uur, vanaf de uitbraak geen vrije dag, vakantie of vrij weekeinde meer gehad want dat ging gewoon niet. De collega’s op de IC vielen met bosjes tegelijk uit en hij kon de patiënten toch niet alleen laten.”

Antoinette en haar man toonden zich solidair met hun zorgverlenende zoons en bleven zelf vrijwillig 4 maanden in quarantaine. “Stel je voor dat zij via ons corona zouden krijgen”. Ze kwamen nergens, zagen niemand en deden de boodschappen tijdens de rustige winkeluren. Snel, snel. Net als veel anderen deed hij zijn werk thuis achter de computer. Nu beide kinderen het huis uit zijn, is het vrijwillige isolement opgeheven en durven zij weer naar buiten te gaan.

Ik heb met verbazing het verhaal aangehoord. Waarom had ik zelf niet kunnen bedenken dat al die hulpverleners, al die mensen die nu dag en nacht onder zware omstandigheden werken, ook familieleden hebben die zich moeten aanpassen om de zorg niet in gevaar te brengen? Waarom hoor je daar niemand over? Waarom staan de media vol van klaagzangen van mensen die alleen luxe missen: uit eten, theater, pretparken, vakanties… Waarom lees ik keer op keer protesten tegen simpele maatregelen zoals het dragen van een mondkapje of het verplichte binnenblijven na 10 uur ‘s avonds?

Antoinette had voor al die klagers een duidelijke boodschap: “As ge nie mee wilt doen mi al die maatregelen, moete dè gewoon nie doen! Stèk dan un briefke in oe tes dege ok gin hulp hoeft as ge dan toch corona kriet.” Het kwam recht uit haar Helmondse (moeder)hart! Ze zou haar ervaring zelf in de media moeten brengen. Maar dat wil ze niet. Daarom doe ik het omdat de andere kant van de medaille ook verteld mag worden. Met dank aan mijn oude maatje van de fysio.

Hanneke Hegeman

4 reacties:

Een wijze vrouw die Antoinette, ik ben het helemaal met haar eens.
Eigenlijk heb ik trouwens nooit geweten dat familie van ziekenhuispersoneel zich vrijwillig in quarantaine stopte. Petje af.

Beantwoorden

Mooi sprookje.

Beantwoorden

Idd daar staan de meeste niet bij stil, als ze Corona van dichtbij meemaken, willen ze niet versoepelen maar meehelpen om Corona te bestrijden!

Beantwoorden
Mieke van Laarhoven

Zo herkenbaar, in maart kreeg mijn moeder, haar partner en schoonouders corona. Ik werkte op dat moment op een gesloten afdeling waar niemand af mocht en geen bezoek mocht ontvangen, dus als er corona zou uitbreken brachten wij ( het personeel) binnen. Dus wij leefde ook in een isolement kon niet naar mijn zieke moeder op bezoek. Deed wel voor haar de boodschappen en kookte voor haar. Maar op het moment dat ze belde dat haar partner overleden was won mijn dochterhart het van de verantwoordelijkheid en zag mijn moeder weer na 3 weken. En wat schrok ik , ze was zo fragiel door het ziek zijn en verdriet. Ze heeft geen afscheid mogen nemen en dat vreetnog steeds aan haar. Helaas stierf mijn schoonmoeder 10 dagen daarna. Wij zijn nog steeds bezig met verwerken.

Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *