Buiten is het 16 graden, binnen zit

De weblog van Helmond

meer over deze weblog »
Op de weblog kun je over Helmond praten, huilen en lachen.
Alle berichten op onze voorpagina zijn actueel of gaan langer mee dan de waan van de dag. Vrijwel dagelijks plaatsen wij iets nieuws.
Onder elk bericht staan de reacties (inmiddels al 82.204 sinds de start van de weblog in mei 2005) van andere Helmonders. Alleen lezen wat anderen schreven kan, leuker is het natuurlijk als jij ook jouw on-topic (?) reactie geeft.
3reacties

Volkskrant over Helmond

In een serie over overbodige regels en hoe de overheid die toepast, schreef de Volkskrant onderstaand verhaal uit Helmond. Wij vinden het opmerkelijk genoeg om het te plaatsen in de categorie Gefundenes Fressen. Helmonds eigen paarse krokodil…

Ambtenaar wil schoonvader niet dood verklaren
door Sara Berkeljon, gepubliceerd op 1 september 2008

'Als je zeker wilt weten dat mijn schoonvader dood is, kom dan maar mee naar het mortuarium, 2 kilometer verderop. Dan kun je het met eigen ogen zien.' Erwin Peeters vertelt hoe hij een ambtenaar van de gemeente Helmond toesprak. Een onprettig gesprek, herinnert hij zich. 'Ik vond het heel moeilijk om beleefd te blijven.'

Na het onverwachte overlijden van zijn schoonvader Lucien Verbakel tijdens een vakantie in de Dominicaanse Republiek, slaagde hij er herhaaldelijk niet in om bij de gemeente toestemming te krijgen voor de crematie. Reden: de documenten waren niet in orde. Peeters: 'We liepen tegen een enorme bureaucratische muur op. Ik vroeg me af: wie staat hier nou ten dienste van wie? Ik werd hetzelfde behandeld als iemand die zijn rijbewijs is kwijtgeraakt. Als een kind dat zijn huiswerk niet gedaan heeft.'

In 2000 eindigde de eerste vliegvakantie van Lucien en Rietje Verbakel in een drama. In een hotelkamer in de Dominicaanse Republiek overleed Lucien, begin 50, plotseling aan een hartinfarct. Voor de ogen van Rietje rolde een team ambulancebroeders haar man in een vloerkleed en droeg hem weg. Zij moest ter plekke 900 dollar in contanten betalen, en bleef achter met een handgeschreven briefje. Daarop stond het adres van een mortuarium.

Een paar dagen later vloog Rietje terug naar Nederland. Alleen. De overtocht van Lucien verliep moeilijker. Toen eindelijk was achterhaald waar zijn lichaam was, duurde het nog zeven dagen voor hij in Nederland arriveerde. Rietje kon hem niet identificeren, omdat zijn in plastic verpakte lichaam al in verregaande staat van ontbinding bleek. Peeters: 'Ze hadden elk lichaam kunnen sturen, want hij was totaal onherkenbaar. Toegetakeld. Hij was wel behandeld met formaldehyde, maar waarschijnlijk veel te laat. De Dominicaanse Republiek is bovendien een straatarm land, waar de stroom nogal eens uitvalt.'

En toen begon de ellende eigenlijk pas, vertelt Peeters. Hij besloot al het papierwerk op zich te nemen. Om de benodigde toestemming te krijgen voor de crematie meldde hij zich bij de gemeente aan de balie. Na veel bellen en faxen met de autoriteiten in de Dominicaanse Republiek was het hem gelukt een overlijdensakte te bemachtigen, voorzien van allerlei kleurrijke zegels en stempels.

Peeters: ''Sorry', zei de ambtenaar achter de balie, 'maar dit is Spaans. Ik kan dit niet lezen.'' Hij schakelde met spoed een beëdigd vertaler in en meldde zich een paar dagen later opnieuw bij dezelfde ambtenaar. 'Ik kreeg te horen dat het vertaalde document gelegaliseerd moest worden. Maar hoe dan, en door wie kon de ambtenaar mij niet vertellen. Help ons alsjeblieft, dacht ik. Maar die man weigerde verder iets te doen. Blijkbaar is het makkelijker om de regeltjes te hanteren dan om als ambtenaar verantwoordelijkheid te nemen. Verschrikkelijk bruut. Alsof je voor je lol aangifte komt doen van je overleden schoonvader.'

Voor de crematie werd opnieuw geen toestemming gegeven. 'Mijn schoonvader moest officieel doodverklaard worden, maar ik wist niet hoe ik aan de benodigde documenten moest komen.'

Na een tip van een vriend vroeg hij de ambtenaar om zijn beslissing om geen toestemming voor de crematie te verlenen, op papier te zetten. Tegen zo'n besluit is immers beroep mogelijk. Dat hielp, zo blijkt later.

De ambtenaar geeft 'voorlopig' toestemming voor de crematie. 'Dat het een voorlopige voorziening betrof, werd door hem flink benadrukt.' Peeters trok zijn wenkbrauw even op bij die mededeling, maar verliet toen opgelucht het gemeentehuis. De familie was immers al lang blij dat Lucien twee weken na zijn overlijden eindelijk gecremeerd kon worden.

Om hem ook echt als overleden in de burgerlijke stand op te nemen, was nog steeds een gelegaliseerde akte nodig. Die wordt pas lang na de crematie via een omweg verkregen. In september, vijf maanden na zijn dood, is Lucien Verbakel officieel overleden.

Het is nog een geluk dat alleen de gemeente zo moeilijk deed, meent Peeters. 'Alle niet-overheidsinstellingen waren heel flexibel. Hypotheek en pensioen waren zo geregeld, vaak hadden die bedrijven zelfs al aan de crematiekaart genoeg. Maar goed ook, anders had mijn schoonmoeder maanden zonder inkomen gezeten.'

Volgens Peeters beperkte de dienstdoende gemeenteambtenaar zich tot 'risicomijdend gedrag'. 'Die cultuur heerst er een beetje: niet je nek uitsteken. Ik had graag gewild dat hij had gezegd dat hij ook niet wist hoe hij dit op zou moeten lossen, maar dat hij me wel zou helpen het uit te zoeken.'Volgens een woordvoerder van het ministerie van Binnenlandse Zaken zijn er op het gemeentehuis van Helmond 'menselijke fouten' gemaakt, die niet direct het gevolg waren van absurde regels. Om de gehele ambtenarij 'risicomijdend gedrag' te verwijten, gaat de woordvoerder te ver.

'Ik wil niet generaliseren, maar je moet wel beseffen dat ambtenaren die bij burgerzaken werken, juridisch aansprakelijk zijn voor wat ze doen. Zij hebben de bevoegdheid om allerlei registraties te veranderen, dus ze kunnen niet gaan zitten rommelen. In dit geval kon de ambtenaar niet doen of de regels niet bestaan.'

De gemeenteambtenaar die Peeters zo tot wanhoop dreef, heeft de regels dus correct gehanteerd. Van een aantal landen werden documenten op dat moment niet zomaar geaccepteerd, maar alleen na legalisatie door het Nederlandse consulaat. Die regel bestaat nu niet meer.

De Raad van State bepaalde dat alle landen gelijk behandeld moeten worden. Legalisatie van buitenlandse documenten is nu dus bij geen enkel land meer een vereiste. Maar ook zonder die uitspraak kun je, volgens de woordvoerder, 'je vraagtekens bij zo'n regel zetten'.

Los van de regels, geeft hij toe, is het vervelend dat de ambtenaar zich zo formeel heeft opgesteld en geen hulp heeft aangeboden. 'Het is heel vervelend, zeker in een emotionele zaak als deze. Dienstbaarheid is een belangrijke zaak.'

3 reacties:

Inderdaad; Helmonds echte eigen paarse krokodil: een tijdelijke vergunning voor crematie. Want wat na al die jaren nog altijd recht overeind blijft staan, is de klacht van het echtpaar over risicomijdend gedrag van de ambtenaar. Vooral je nek niet uitsteken. Strak de regels toepassen in plaats van mensen helpen en je dienstbaar opstellen. Dat is geen grap; het is een serieus verwijt aan 'hardwerkende' Helmondse ambtenaren. Die steeds meer zeggenschap krijgen, naarmate de wethouders minder van zich laten horen…

Beantwoorden

Diep triest, het menselijke is ver te zoeken. Er is onderzoek gedaan naar de vooroordelen tegen ambtenaren en deze blijken voor 80% te kloppen. Ambtenaren zeggen dat er te veel regeltjes zijn, maar volgens mij is het inderdaad lui, links en lak aan de burger.

Beantwoorden

Hoezo tijdelijk? als de tijdelijke vergunning was ingetrokken hadden ze dan de gecremeerde persoon weer in de oude staat moeten terug brengen?
Ik vind dit wel een kromme woordspeling.!

Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *