Buiten is het 14 graden, binnen zit

De weblog van Helmond

meer over deze weblog »
Op de weblog kun je over Helmond praten, huilen en lachen.
Alle berichten op onze voorpagina zijn actueel of gaan langer mee dan de waan van de dag. Vrijwel dagelijks plaatsen wij iets nieuws.
Onder elk bericht staan de reacties (inmiddels al 84.976 sinds de start van de weblog in mei 2005) van andere Helmonders. Alleen lezen wat anderen schreven kan, leuker is het natuurlijk als jij ook jouw on-topic (?) reactie geeft.
1reactie

Een paar dagen geleden heb ik het verhaal gelezen “Rust zacht mevrouw Maat”, geschreven door ouderenpsycholoog Sarah Blom. Dit verhaal heeft me aangegrepen en sindsdien niet meer losgelaten. Een verhaal wat ik hier graag met u met wil delen.

Zoals u weet ben ik na jarenlange afwezigheid weer werkzaam in de zorg. In 1985 heb ik mijn MDGO diploma verzorgende gehaald maar dat bleek niet meer van deze tijd. In de tussentijd is de Wet BIG van kracht gegaan oftewel de Wet op de beroepen in de individuele gezondheidszorg.
Deze wet bevat regels voor de kwaliteit van de zorgverlening. De doelstelling van de wet is tweeledig: het bewaken en bevorderen van de kwaliteit van de beroepsuitoefening en het beschermen van de patiënt tegen ondeskundig en onzorgvuldig handelen door beroepsbeoefenaren. Voor mij als verzorgende betekent dit dat elke 3 jaar mijn bevoegdheid en bekwaamheid geschoold en getoetst moeten worden. Prima natuurlijk, alleen bij deze Wet wordt kwaliteit dus gerelateerd aan medische kennis en aan de uitvoering van handelingen. De inspectie kijkt alleen maar naar de Wet BIG, aftekenlijstjes en naar de temperatuur van de koelkast. Bureaucratie die ten koste gaat van het welzijn. Maar zoals ook uit het verhaal van mevrouw Maat blijkt, gaat kwaliteit van zorg juist over contact, aandacht en vooral empathie.

Maar niet alleen in de zorg leidt het gebrek aan empathie tot boosheid, agressiviteit en schrijnende situaties. Met een beetje meer empathie in ons dagelijks leven kunnen veel problemen voorkomen worden. Gebrek aan empathie leidt tot onbegrip, vooroordelen en escalaties. Neem nu als voorbeeld de situatie in Mierlo Hout rondom de vestiging van “Nei Skoen”. Van beide partijen zou hier empathie gevraagd moeten worden. Omwonenden zijn bang voor overlast of zelfs waardevermindering van hun huis. Om als stichting of cliënt te kunnen begrijpen waar deze angst op gestoeld is moet je je eerst kunnen verplaatsen in deze omwonenden. De omwonenden zullen zich op hun beurt in de stichting en de cliënten moeten verplaatsen. Door begrip voor elkaar te tonen neem je elkaar serieus, kun je vooroordelen voorkomen of wegnemen en nader tot elkaar komen. Of de situatie die nu speelt in de Haaglaan. Het is natuurlijk volkomen terecht dat bij deze zware overlast ingegrepen wordt en er nu maatregelen worden getroffen. Maar ook hier kun je je afvragen of gebrek aan empathie, door beide partijen, geleid heeft tot de escalatie van afgelopen donderdag.

In de kloof die ontstaan is tussen politiek en de burger speelt het gebrek aan empathie mijn inziens ook zeker een rol. Een overheid die zich totaal niet kan verplaatsen in wat hun beleid voor de dagelijkse praktijk van “de gewone man” betekent. En omgekeerd “de gewone man” die zich niet kan verplaatsen in de complexe en ingewikkelde rol die een politicus heeft.
Maar de kloof wordt volgens mij ook steeds groter omdat tegenwoordig vooral het politieke spel de overhand heeft. Een spel wat steeds doorzichtiger en ongeloofwaardiger wordt. Vooral gespeeld voor de bühne waarbij het niet meer over de inhoud gaat en idealen en eerlijkheid het afleggen tegen geslepenheid en uiterlijk vertoon. Mensen hebben het gevoel dat ze belogen en bedrogen worden waar ze bij staan en ik moet bekennen dat ook ik, ondanks alle empathie die ik in me heb, hier geen enkel begrip voor op kan brengen.

Maar lokaal zouden we hierin het verschil kunnen maken met een gemeentebestuur dat het goede voorbeeld geeft. Geen politiek spel voor de bühne maar politiek waarbij het om de inhoud en idealen gaat, ons verplaatsen in wat ons beleid betekent voor de dagelijkse praktijk van onze inwoners. Respect voor en vertrouwen in elkaar. Ook bij de kwaliteit van een gemeentebestuur gaat het net als in de zorg over contact met inwoners, aandacht voor inwoners en vooral empathisch vermogen. Laat het trieste verhaal van mevrouw Maat dan ook een les zijn voor ons allen. Laat het een inspiratiebron zijn voor de toekomst en leefbaarheid van onze stad en voor de kwaliteit van ons gemeentebestuur.

Lonneke Maráczi
Fractievoorzitter SP

1 reactie:

Men spreekt vaak over de minima of de ouderen, over hun slechte inkomen, en nodige zorg en staan vaak in het nieuws als de bevolkingsgroepen die extra hulp nodig hebben, en dat is goed.

Ik zelf behoor tot de middenklasse, ik verdien niet bovenmodaal, ben zelfstandige en werk 7 dagen per week voor mij en mijn gezin (vrouw + 3 kinderen) in een 2 slaapkamer appartement in het centrum wat ik als alleenstaande voor de ‘crisis’ gekocht had en al +/- 7 jaar te koop staat.

En daar maak ik me soms wel een boos over, ja we hebben een ‘huis’, ja we hebben een inkomen en nee we krijgen nergens subsidie voor of hulp van simpelweg omdat we het ‘te’ goed hebben, maar onze lasten zijn de afgelopen 7 jaar er niet minder om geworden, net als iedere andere Helmonder die ‘genoeg verdient’ op papier maar ondertussen niets overhoud voor reserve of extra’s.

Voor ons, mochten we weg willen betekent de schuld in gaan voor 50.000 euro en daarna nergens terecht kunnen ivm aflossen en op een wachtlijst staan voor een te dure huurwoning.

Maar we gaan gewoon door, linksom of rechtsom onze kinderen komen niets te kort. Er speelt veel meer in deze stad dan minima en ouderen alleen.

Agressiviteit, heeft veelal als oorzaak dat men niet gelukkig is met hun situatie in het leven, en zoals ik het zie zullen er nog vele volgen.

Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *